Vandaag is het Sabbatsdag. Shabbat Shemot.
Ik ben geen Jood, althans niet dat ik het weet, maar met mijn geloof in Christus Jezus, de Messias, dien ik dezelfde Vader in de Hemel als de Joden. We zijn dus familie, broers, zussen. Daarom verdiep ik me er wat in en laat ik af en toe respectvol hier wat zien over hoe de gelovige Joodse ‘familie’ hun geloof beleeft. Vandaag kort!
Shemot is de Hebreeuwse naam van het bijbelboek Exodus. Het betekent NAMEN. Omdat ’t 1e vers begint met de namen van de kinderen van Jakob.
In de meeste religies draait het om 1 god / 1 naam. Joodse gelovigen en christenen geloven ook in 1 G’d, 1 Naam. Die Naam van G’d is heilig. En volgens de traditie met het diepste ontzag voor G’ds grootheid niet zomaar op te schrijven, daarom: G’d, JHWH, יהוה, of uit te spreken, daarom : Hashem, Adonai of Elohim.
Als voorbereiding is Exodus 1-4 te lezen. De focus ligt op Exodus 3 vers 10-15.
Als Moses opdracht krijgt van G’d om naar de farao te gaan en de Israëlieten uit slavernij uit Egypte weg te leiden vraagt hij verbouwereerd:
‘Wie ben ik om dat te doen?
Hij naar de farao gaan? Ontkomen aan het machtige Egypte is realistisch gezien schier onmogelijk! Moses kent het machtige regime van binnenuit, hij is er zelf in opgegroeid.
Maar G’d stelt Moses gerust: ‘Ik zal bij je zijn’. Als je het hebt gedaan, zullen jullie mij hier bij deze berg Horeb1 eren.
Moses denkt na en vraagt G’d: ‘Stel dat ik het doe, wat moet ik dan tegen de Israëlieten zeggen, als ze me vragen wat de naam is van de G’d van hun voorouders. Uit wiens naam kom ik dan? Waarom zouden ze me geloven? Waarom zouden ze geloven dat de G’d van onze voorouders aan mij is verschenen? De redenerende Moses kende de doortastendheid en wantrouwigheid van de Israëlieten. In deze benarde positie van wrede onderdrukking zouden ze zich niet zomaar laten overtuigen. Zeker niet als hij het leiderschap van het volk op zich neemt en de uittocht aan gaat kondigen. Want dat was hun beloofd, ze zouden uit dit land weg geleid worden. Moses realiseerde zich dat hij met een goed verhaal moest komen, met naam en toenaam! De Israëlieten hadden hier al heel wat voor de kiezen gehad, hun vrijheid was beperkt en ze werden flink afgebeuld. De vorige farao had vele jaren daarvoor zelfs de dood van alle pasgeboren babyjongetjes van de Israëlieten bevolen. Zij zouden groter/machtiger kunnen worden dan Egypte, en dat was bedreigend vond hij. Het hielp niet: het volk werd groter en groter! Een van de jongetjes die trouwens op wonderlijke wijze ontkwam aan deze babymoorden was Moses zelf. In een rieten mandje, in het water. Zijn Egyptische naam herinnert hem aan de opvoeding aan het hof van de koning van Egypte. Deze Egyptisch opgevoede Hebreeër zou de Israëlieten uit Egypte wegleiden, uit de slavernij. Dat is G’ds plan. Hij moet de Israëlieten overtuigen dat de tijd is gekomen dat G’d Zijn belofte om de Israëlieten uit dit land weg te halen is aangebroken. De G’d van de Hebreeën gaat zich het lot van de Israëlieten aantrekken, heeft oog gekregen voor hun ellende. Zelfs met extra wonderen blijft Moses twijfelen aan zijn overtuigingskracht, en of hij de aangewezen persoon is dat G’d zelfs kwaad wordt op Moses en Moses’ welbespraakte broer Aaron hem als helper geeft2. En dan pas is Moses overtuigd. Maar eerst maakt G’d Zijn Naam bekend.
G’d zegt tegen Moses: ‘Zeg ‘IK ben die er zijn zal’ heeft mij gezonden.’
Zo werd Moses als het ware G’ds speciale Gezant. Speciaal gezant van IK ZAL ER ZIJN
‘Zeg dat IK ZAL ER ZIJN jou naar hen heeft gestuurd. De G’d van jullie voorouders, de G’d van Abraham, de G’d van Isaak en de G’d van Jakob. Zo wil ik voor altijd heten, met die Naam wil ik worden aangeroepen door alle komende generaties.’3
En dan volgt net zoals in vers 7-9 in vers 16: G’ds medelijden, besluit en plan: dat G’d het leed ziet wat de Israëlieten wordt aangedaan, de wrede onderdrukking door de farao. En dat G’d zich dat lot aantrekt en de Israëlieten uit de ellende wil weghalen, en brengen wil naar een land overvloeiende van melk en honing, het gebied van de Kanaänieten, Hethieten, Amorieten, Perizzieten, Chiwwieten en Jebusieten. Zoals hij had beloofd aan Abraham en Isaak en Jakob4.
Als Moses met de oudsten naar de farao gaat moet hij expliciet zeggen de G’d van de Hebreeën. De god van het volk dat in het gebied aan de overkant5 leeft. Dat is de god waar farao bang voor is, en daarom Israëlieten als buffer in het land Goshen had gepositioneerd, om de oostelijke grens van het machtige Egypte te beschermen, een gebied van waaruit het volk moeilijker kon ontsnappen, vanwege water en onherbergzaam gebied. en ondertussen konden ze mooi te werk gesteld worden om de voorraadsteden Raämses en Pitom te bouwen.
IK ZAL ER ZIJN trekt zich het lot van zijn Volk aan. Grijpt met krachtige hand in, verricht wonderbaarlijke daden, zodat farao het volk laat gaan!
IK ZAL ER ZIJN trekt zich ook jouw lot aan. Zijn naam is een werkwoord. Naam van een levende G’d en hardwerkende Vader die van zijn kinderen houdt! Hij zal ook in jouw leven met krachtige hand ingrijpen en diegenen straffen die jou gevangen houden. Hij komt je te hulp in ziekte, in je beperkingen en machteloosheid, in je armoede en je nood.
Waarom en hoe?
Vanwege zijn NAAM en zoals Hij ons net zoals Moses op het hart drukt: ‘Ik zal bij je zijn’.
Die is, die er zijn zal. En zich het lot van de onderdrukten, van minderheden, van struggelaars6 aantrekt. Uit diepe liefde voor zijn kinderen.
DIE ER ZIJN ZAL
NAAM aller Namen!
Trekt zich jouw lot aan!
Shabbat Shalom!
Zingen: Ik zal er zijn – Sela | Tekst & Gratis bladmuziek – Sela
Eigenlijk moet je dit nummer van Sela ‘Ik zal er Zijn’ wat Kinga Ban zingt op de achtergrond horen als je deze bijdrage leest, maar weet niet hoe dat technisch kan, je kunt hem ook gewoon afspelen en dan op een ander tabblad de tekst lezen.
- Sinaï (Bijbel) – Wikipedia ↩︎
- Exodus 4 ↩︎
- Exodus 3:14 ↩︎
- Genesis 50:24 ↩︎
- G’d creëert v(h)eilige oversteekplaatsen! – PRAY FOR PEACE ↩︎
- Zij die het leven een struggle vinden. ↩︎
Geef een reactie